Kada pitate bilo kog Crnogorca, šta misli o Beogradu ili drugim djelovima Srbije, kao i to šta misli o ljudima koje poznaje i sa kojima se druži iz Srbije, obično će vam reći sve najbolje ili bar pozitivno, a ako ga pitate šta misli o srpskim vlastima – „zvaničnom Beogradu“, reći će vam sve najgore, osim ako vam je sagovornik ona manjina Crnogoraca koja je nakačena godinama i decenijama na budžet Srbije, srpskih privrednika bliskih vlastima ili “službe”. Njima je Srbija majka, a Crna Gora sve najgore, iako u njoj žive i viševjekovni korijeni su im tu.
Piše: Veljko PETROV Antena M
Mi Crnogorci koji Srbiju volimo i bez para i bez sisanja njenog budžeta, uvijek ćemo navijati za demokratsku i evropsku Srbiju i željeti da ona bude okrenuta ka zapadu, gdje su je uvijek i okretali njeni velikani, od Tesle, Pupina, Dositeja do drugih. Nažalost, u Srbiji je uvijek pobjeđivala ova druga struja, koja je vukla prema istoku, prema teritorijalnim pretenzijama, nacionalnim projektima, ruku pod ruku sa ratovima, švercom i kriminalom.
Danas se Srbija nalazi u svojoj terminalnoj fazi – Vučićev vidovdanski skup i profil ljudi koji su tamo došli na slikovit način nam objašnjava kako je Srbija stigla od Milića od Mačve do Milića od bačve. Zato u Crnoj Gori borba srpskih studenata ima podršku i simpatije, iako se nažalost i iz njihovih redova mogu čuti jako ružne poruke upućene prema Crnoj Gori i Crnogorcima, čime se često potvrđuje ona teza da i prva i druga Srbija prema Crnoj Gori imaju isti odnos – „to dole je naše, to su Srbi, ostali su Milogorci, Šiptari“. To su poruke nekih đurića, lompara i drugih ubačenih govornika i maloumnika, koji su za sada manjina, ali nažalost glasna manjina.
Istorijski gledano, iz Beograda najglasniji u pljuvanju po Crnoj Gori i Crnogorcima bili su oni koji su porijeklom odavde, razni bećkovići, božovići i drugi, mnogi nesporne veličine u svojim profesijama, ali nažalost nedovoljno Crnogorci po vaspitanju. A nije da nijesu imali primjera u Beogradu iz kojih su mogli da uče, počev od Marka Miljanovog i njegovih čuvenih prijekornih riječi upućenih crnogorskom studentu koji je u Beogradu ružno govorio o Crnoj Gori i kralju Nikoli, sa kojim je vojvoda Marko tada bio u zavadi, pa na dalje.
Zvanični Beograd u prave Crnogorce računa samo one koji su za potčinjen odnos prema Beogradu, ko god ima stav i smatra da se Crnom Gorom upravlja iz Podgorice, bio je izdajnik ili svercer -kriminalac. Recimo, Milo Đukanović je do 1998. godine bio pozitivna ličnost za zvanični Beograd, a kada je počeo da se okreće projektu nezavisne Crne Gore, postao je švercer, kriminalac i šef mafije, uz medijski linč koji traje i danas.
Zamislite, država u kojoj su ubijeni Đinđić, Ćuruvija, Stambolić i drugi, država u kojoj svaka privredna grana ima mafiju i naziv za nju, od putarske, šumarske, fudbalske do sekundarnosirovinske, gdje balkanski karteli dobijaju pasoše i imaju saradnike u službama, vlasti takve države preko svojim medija i analitičara decenijama govore da je „Crna Gora mafijaška država“, a ih opali bumerang i dožive na kraju da im uhvate policiju kako pomažu mafiji da ubijene kopaju u bačvama.
Da je kojim slučajem Đukanović odlučio da slijedi put Momira Bulatovića, Andrije Mandića ili Milana Kneževića, danas bi za zvanični Beograd bio pozitivan lik, patriota i rodoljub. Doduše, ni Mandić više nije pozitivan lik za zvanični Beograd, već je i on na listi izdajnika jer ne slijedi više Vučićevu politiku i ne gostuje po beogradskim televizijama kao Knežević, koji na nedeljnoj bazi izlučuje najgori medijski otrov po zemlji svojih predaka, dokazujući apsolutnu lojalnost onome ko mu puni tanjir i određuje veličinu šnicle.
Koliki stepen potčinjenosti Crnogoraca srpske vlasti žele najbolji je dokaz događaj u Tivtu, gdje su zbog zabrane ulaska istetoviranim i kratkoošišanim kriminalacima, kao mjeru reciprociteta donijeli višesatna maltretiranja i zabrane ulaska građanima Crne Gore koji putuju za Srbiju. Poruka je jasna, zvaničnom Beogradu su i srpski kriminalci građani višeg reda od građana Crne Gore, a kamo li ko drugi, pa ako vam se ne sviđa, vi ne putujte u Srbiju.
Nažalost, vještačka etnička podjela Crnogoraca na Crnogorce i Srbe, otvorila je prostor srpskim vlastima da svoje veliko-državne aspiracije ostvaruju igrajući na toj podjeli, predstavljajući se kao zaštitnik Srba u Crnoj Gori, a u stvari igrajući decenijama perfidnu igru pravljenja podjela između Crnogoraca u Crnoj Gori i pokazivanja javnosti poželjnog modela Crnogorca kojeg želi Beograd – da se izjašnjava da je Srbin, da mu je Srbija majka, a Crna Gora maćeha, iako nema niti jedan grob u Srbiji, iako mu niko nikad nije rođen u Srbiji, da nikad ne diže glas protiv Beograda i po mogućnosti da što više pljuje po Crnoj Gori. I, nažalost, ima takvih, ali sve manje. Čak i Crnogorci koji se izjašnjavaju kao Srbi, sve se više groze pojava poput raznih kneževića, dajkovića i sličnih koji po srbijanskim medijima pljuju po Crnoj Gori. Poruka ostalim Crnogorcima je – Niste dobrodošli, maltretiraćemo vas po graničim prelazima i nabijaćemo vam na nos što (pazi sad) vašim novcem kupujete nekretnine po Srbiji, liječite se od vašeg novca i trošite vaš novac po Beogradu, Zlatiboru i Kopaoniku, jer valjda ni na to nemamo pravo ako nismo Srbi po modelu zvaničnog Beograda.
Moramo ih razočarati, nama je odavno jasno što smo mi zvaničnom Beogradu, ali dobro znamo što je i Beograd nama. Beograd je nama Duško Radović, Duško Vujošević, Božo Koprivica, Borislav Pekić, Danilo Kiš, Branko Miljković, Mika Antić, Milan Mladenović, Zoran Radmilović, Bora Stanković, Beograd je nama Kalemegdan, Knez Mihailova, Skadarlija, Atelje 212, Jugoslovensko dramsko pozorište, Studentski kulturni centar, miris lipa na Dorćolu, ušće Save u Dunav i beskrajni razgovori do jutra ili kako kratko i jasno poručiše studenti 1996. godine – „Beograd je svet!“
Nama Crnogorcima ostaje nada, da će evropska Srbija pobijediti „polusvet“ i da su ovo poslednji trzaji raznih vučića, šešelja, vulina, dačića, ćacija, kokeza, mafija, bačvi, ritopeka i ostalih jada koji su je snašli, koji su nažalost pogodili i nas od šponde.Biće svima bolje, kad jednog dana ovo zlo doživi svoj kraj, bar se nadamo.
DUŠAN PAJOVIĆ: Srbija kao toksični bivši: Svaki dan nas podsjeća zašto je raskid bila dobra ideja
