Dne 25. aprila, velika grupa studenata na Univerzitetu Kalifornije, Los Angeles (= UCLA-op. N. F.) postavila je protestni bivak na glavnom kvadratnom trgu svoga univerzitetskog kampusa. Okružen sa svih strana barikadama od šperploče, Protestni Bivak Solidarnosti sa Palestinom sastojao se od manjih šatora za prespavati kao i od većih jedinica za hranu, prvu pomoć, elektroniku (telefonski punjači, baterije), muzičke instrumente i potrepštine za umjetnički rad. Tu se takođe nalazila i biblioteka, a papirnati natpis prilijepljen na jedno stablo označavao ju je kao Spomen-biblioteka Refaata Alareera, u čast palestinskog pisca i univerzitetskog nastavnika ubijenog u jednom izraelskom zračnom napadu u decembru 2023. godine.
Piše: Anahid NERSESSIAN
Alareer je pisac jedne doktorske disertacije o Johnu Donneu (engleski kanonski pjesnik, 1571-1631-op. N. F.). Na YouTubeu možete pronaći Alareerova engleska predavanja svojim studentima na Islamskom Univerzitetu u Gazzi. Jedno od tih predavanja počinje raspravom o Horacijevom (Kvint Horacije Flak, starorimski pjesnik, vodeći lirik Augustovog doba, 65 pr. Hr.-8 pr. Hr.-op. N. F.) djelu Ars Poetica te o ideji da umjetničko djelo mora i pružati zadovoljstvo i poučavati. „Izraz metafizički“, objašnjava Alareer malo niže u svom spisu, „ne znači ništa“, zato što su ga pjesnicima poput Donnea natovarili kritičari njihovih djela.
U Donneovom slučaju, najvažniji među njima bili su John Dryden (engleski pjesnik, kritičar, prevodilac i dramatičar, 1631-1700.op. N. F.) i Samuel Johnson (engleski književnik, moralist i leksikograf, 1709-1784, čuven po svome Rječniku, često se pominje samo kao „Doktor Johnson“-op. N. F.) čije je ocjene Alareer iznio i na školskoj tabli. Predavanje se gradi na analizi Donneove pjesme „Mamac“ koju Alareer objašnjava kao parodiju jedne pjesme Christophera Marlowea (engleski pjesnik i prevodilac, ubijeđeni ateista i imoralista, 1564-1593, čiji život je podjednako interesantan koliko i njegovo djelo-op. N. F.) a koja je opštepoznata pod naslovom „Strašću Obladani Pastir Svojoj Ljubavi“. Kada parodirate nešto, kaže Alareer, tada „ vi pokušavate da čitaocima ponudite različnu mogućnost nekog drugačijeg pogleda na svijet, jedan drugojaki svjetonazor, poručujući ljudima: hej, nije ovo jedina postojeća stvar…ima tu i ono nešto drugo.“
Nakon svoje smrti, Alareer je postao opštepoznat kao autor pjesme „Ako Umrijeti Moram“, koja traži od svog čitača da napravi zmaja njemu u spomen i da ga pusti da leti pred djetetom čijeg je oca spalila bomba, a kako bi to dijete pomislilo „ima tu anđeo jedan / što ljubav uzvraća“. Jedan dan nakon što su studenti postavili svoj protestni bivak na UCLA, saopšteno je da je u jednom zračnom napadu ubijena Alareerova ćerka Shymaa, skupa sa svojim mužem i tromjesečnim sinom.
Između ostaloga, bivak je bio prekor načelu prema kome se nastavlja sa uobičajenim djelatnostima dok se, istovremeno, čine takve brutalnosti stepenom bez presedana. I sve to protiv ljudi čije raseljavanje, torturu provođenu nad njima, protivzakonito pritvaranje i ubijanje je na platnom spisku Sjedinjenih Država. Zato što često ulažu svoje fondove u proizvođače oružja čiji projektili padaju po Gazzi ili, pak, u kompanije čije su fabrike smještene na okupiranoj Zapadnoj Obali, smatra se da američki univerziteti podržavaju izraelski cilj za koji se ispostavlja da je posvemašnje uništenje palestinskog naroda.
Studenti koji protestuju protiv rata u Gazzi po kampusima diljem Sjedinjenih Država, počev od Kolumbije, Nju Jork, gdje je započelo protestno bivakovanje, do Kalifornijskog Državnog Politehničkog Univerziteta, Humboldt, bili su izričiti da je njihov osnovni cilj da izvrše pritisak na Vladu SAD da osigura hitno i trajno primirje i da prisile svoje univerzitete i koledže da povuku svoja ulaganja u bilo kakve finansijske fondove povezane sa Izraelom. Što se tiče povlačenja ulaganja, oni se oslanjaju na pravila igre ustanovljena osamdesetih godina XX vijeka, kada su studenti ubijedili svoje škole da prekinu veze sa kompanijama koje su djelovale u Južnoj Africi pod apartheidom. Kao antiratni bunt, bivakovanje priziva u sjećanje proteste protiv rata u Vijetnamu, uključujući Studentski štrajk iz 1970, koji je znatno narastao nakon što je Nacionalna garda države Ohio umorila četvoro studenata na Državnom univerzitetu Kent.
Bivakovanja su takođe jedna parodija, u Alareerovom smislu riječi: nastala unutar univerziteta, ona nude jednu drugačiju mogućnost onoga što bi univerzitet trebalo da bude.
Jedna od najsilovitijih slika izniklih i raširenih iz protestnih bivakovanja bila je ona na kojoj jedan student drži transparent na kome piše: „Hej Kolumbijo, Zašto Zahtjevaš Od Mene Da Čitam Prof. Edwarda Saida Ako Ne Želiš Da Ga Koristim?“
Protesti su razotkrili da američki univerzitet, koji sve više i više djeluje kao neka fabrika skupocjenih diploma u kojoj se odjeli za humanističke discipline previjaju na gubilišnom panju, jesu još uvijek i mjesta na kojima ljudi mogu naučiti šta je istinito, i postupati u skladu sa svojim saznanjem. Ne možete, drugim riječima, očekivati da mladi ljudi bubaju i deklamuju historiju, ekonomiju, političke nauke, moralnu filozofiju i slično poradi svojih ispita, a da im u isto vrijeme branite da svoje obrazovanje koriste kao poputbinu.
Tokom vikenda, nakon što je protestni bivak uspostavljen, velika grupa anti-demonstranata, a ispostavilo se da je među njima samo nekolicina studenata UCLA, pristigla je na kampus. Vrištali su, dobacivali rasne uvrede i seksualne prijetnje („Nadam se da će te silovati“) studentima, da bi otvorili džak pun živih miševa-oteklih, izgleda injektiranih nekom supstancom-na tlo blizu bivaka. Kada su se anti-demonstranti udaljili, ostavili su iza sebe mega-ekran (engl. Jumbotron)-nešto poput masivnog TV-plazma ekrana, oko deset stopa visok (cca 3,5 m-op. N. F.)-nasred kampusa, sučelice bivaku, a okružen metalnim barikadama. Unajmljeno obezbjeđenje ostalo je unutar barikada da štiti ekran. Tokom sljedećih pet dana, mega-ekran je emitovao, bez kraja i konca, snimke napada od 7. oktobra skupa sa zvučnim odlomcima koji su opisivali silovanja i seksualno nasilje na grafički način. Pomiješani sa takvim odlomcima, puštali su se i govori Joea Bidena u kojima se on zaklinje na bezuslovnu podršku Izraelu, zatim „Meni Mamtera“, jedna izluđujuće repetitivna dječja pjesmica koja je postala viralna ove godine, nešto ranije, kada su izraelski vojnici (tzv. IDF-Izraelske odbrambene snage-op. N. F.) objavili svoj video-snimak na kome koriste tu pjesmicu kao vid zvučne torture nad zarobljenim Palestincima.
Kada sam došla na kampus u utorak ujutru, da održim čas o Byronovom Don Juanu, zvuk mega-ekrana bio je toliko glasan da je bilo nemoguće čak i misliti, a kamoli predavati. Otišla sam do tamo, sa kolegom, kako bih snimila to što se emituje. Niste mogli priželjkivati uspjeliju alegoriju: na jednoj strani, protestni bivak, pun mladih ljudi koji dovode u opasnost svoje diplome, perspektive svojih budućih zaposlenja te svoje fizičko i mentalno zdravlje kako bi skrenuli pažnju na humanitarnu katastrofu u Gazzi; na drugoj, skupocjena medijska mašina, koju su finansirale zvijezde rijaliti-programa te kompjuterskih igara (koji su na Instagramu ponosito izlistali svoje dobrovoljne priloge), bez ljudstva izuzev trojke unajmljenih bezbjednjaka koji su, kada ih se priupitalo, priznali da im cionistička stvar ideološki ne predstavlja ništa.
Moj kolega i ja kontaktirali smo Kancelariju „Zaduženje IX“ koja je ovlaštena za postupanje prema pritužbama o seksualnom uznemiravanju. Tuceta profesora uradila su isto, ali odgovora nije bilo, i mega-ekran je ostao na svom mjestu do četvrtka, 2. maja. „Prisiljen sam da stavim upozorenje o neugodnom sadržaju kada predajem djela Margaret Atwood (savremena kanadska spisateljica i javni intelektualac, poznata po svojim stavovima koji se razilaze sa „političkom korektnošću“, r. 1939-op. N. F.)“, drugi kolega kaže, „ inače će univerzitet da povede disciplinski postupak protiv mene. No, zar svi mi sad moramo danima da slušamo ovo?“
Posljednjih nekoliko godina slatkorječivo-udvoričkog posluživanja i studentskoj osjetljivosti i njoj suprotsavljenoj desnoj histeriji dovele su nas do stanja u kome se kritika Izraela smatra anti-semitskom jer pogađa cioniste. Istina leži u tome da se univerzitet zapravo ne brine o studentima, ili o borbi protiv anti-semitizma odnosno bilo kakve druge vrste mržnje, onoliko koliko ga je briga o svojim donatorima. On ne želi da izgubi novac, i on ne želi da ga iko tuži sudom.
U jedanaest sati naveče, dne 30. aprila, velika grupa ljudi, većinom srednjih godina, od kojih su mnogi nosili Helovin-maske, prodrla je u protestni bivak, noseći sa sobom noževe, palice, drvene letve, suzavac te jaki sprej nastao na bazi ulja crvenog bibera koji se koristi za odvraćanje medvjeda. Sve su to oni koristili u napadu na nenaoružane studente. Ispalili su vatrometne rakete na protestni bivak a barikade od šper-ploče koje su činile zid bivaka upotrebili su da njima studente obaraju na tlo. Snimci sa Vijesti Mreže ABC prikazuju pola tuceta anti-demonstranata kako šaketaju i šutaju jednog studenta. Video-snimci koje su načinili nezavisni novinari i prisutni posmatrači zabilježili su pozive na „drugu Nakbu (izraz za katastrofalni masovni pogrom-progon Palestinaca 1948-op. N. F.)
Na snimcima vijesti na ABC-u možete čuti kako jedan reporter u nevjerici uzvikuje: „Gdje je policija? Gdje je obezbjeđenje? Gdje su vlasti i uprava ovdje?“ Odgovor na prva dva pitanja je jasan: policija, kao i ljudstvo obezbjeđenja kampusa, bili su tu, ali nisu intervenisali. Naprotiv, tokom približno pet sati, oni su stajali na lagodnoj udaljenosti, smijući se i čavrljajući prijateljski sa svjetinom, koju su sačinjavali ne samo bivši, prema vlastitim izjavama, izraelski (IDF) vojnici nego i razni bijeli nacionalisti, uključujući pripadnike krajnje desne grupe „Ponosni Momci“, čiji je pređašnji lider bio osuđen na dvadeset i dvije godine zatvora za svoju ulogu u šestojanuarskim napadima na Kapitol SAD. Kako su bijeli nacionalisti, po pravilu, neprijateljski raspoloženi prema Jevrejima, vrijedi da se zapita zašto univerzitetska administracija još uvijek nije proglasila anti-semitskim njihov napad na protestni bivak―u kome se nalazio visok broj jevrejskih studenata.
Kada je zora svanula, više studenata je odvedeno u bolnicu ali je protestni bivak još uvijek stajao uzgor. Predavanja su otkazana dok se administracija koprcala da nekako objasni zašto je isporučila svoju vlastitu zajednicu pomenutim vukovima, i to bez ikakvog pokušaja uplitanja. Sve je ukazivalo na univerzitetskog kancelara (jedna od najviših univerzitetskih funkcija u američkom sistemu, neka vrsta prorektora-op. N. F.), Genea Blocka, koji redovno šalje email-poruke sa osudama anti-semitizma, ali niti je ikada pomenuo Gazzu u svojim saopštenjima niti je izrekao jednu riječ osude zastrašujućih napada na muslimane u SAD, poput atentata na tri palestinska studenta u Vermontu u novembru. Nekoliko sati prije napada na bivak, Block je poslao generalnu email-poruku u kojoj je protestni bivak proglasio „neovlaštenim“. Protestni bivak, produžio je on, „čini da se ljudi u našoj zajednici osjećaju huliganski napadnutim, da im se prijeti i da se pribojavaju“. Otkako je to otposlano, to se protumačilo kao zvuk signalne pseće pištaljke onima svana da dođu i rasture protestni bivak.
Na kraju, UCLA se odlučio da slijedi smjerom Kolumbije i dovede specijalne policijske jedinice zadužene za suzbijanje pobuna kako bi oni uklonili protestni bivak i uhapsili dvije stotine studenata i nastavnika koji su uzeli učešće u tom bivaku. Tokom nekih, grubo rečeno, osam sati―od večeri 1. maja do ranog jutra 2. maja―studenti i nastavnici branili su bivak štitovima izrađenim od plastičnih kanti za smeće i kartona, dva puta odbijajući prodor policije golom snagom svoga broja i odvažnosti. Policija je, naprotiv, došla naoružana šok-granatama i gumenim mecima, tim „manje ubojitim“ (kako ih opisuju reklamni leci) oružjima koja vam mogu polomiti kosti, iskopati vam oči i, ustvari, ubiti kad su ispaljena sa blizine. Snimci emitovani na kanalu Fox 11, koji je dio Korporacije Fox čiji je vlasnik Murdoch, i koji teško da simpatizira bilo sa studentima bilo sa Palestinom, prikazuju tri, šljemovima posve zakrivena, oficira specijalnih jedinica kako ispaljuju gumene metke u lica studenata što stoje direktno ispred njih. Najmanje dvadeset i pet od njih završilo je u bolnici.
Najviše uznemiravajuće su, međutim, slike što su kružile mrežom X (ranije Twitter) a koje prikazuju snajperiste na krovu Royce Halla, zgrade odmah do protestnog bivka. Vrhovni nadzornik Policije države Indijana potvrdio je da je snajperista pozvan da pristupi tokom pro-palestinskih protesta na Univerzitetu Indijana, a Policijsko odjeljenje Nju Jorka da je jedan oficir pucao iz pištolja―onoga sa pravim mecima―unutar Hamilton Halla na Kolumbija Univerzitetu, tokom policijskog upada u tu zgradu. Zgradu koju su studenti preimenovali u Hindin Hall u čast šestogodišnje Hind Rajab, koju je ubila izraelska vojska početkom januara. Opšte raspoloženje na kampusima diljem SAD jeste da je samo pitanje vremena prije nego što neki student bude ubijen, kao na Državnom Univerzitetu Kent godine 1970. To je cijena koju su i studenti i njihovi univerziteti, izgleda, spremni da plate, doduše sa sasvim različitim razlozima.
Studenti, kako će Vam to oni sami reći, su tu radi Gazze, gdje je 90% škola i svi univerziteti uništeno. Univerzitet je, međutim, da se suoči sa moralnom prazninom svoje politike, koja, na kraju, nikoga nije zaštitila osim ekstremista spremnih da se udruže sa neo-nacistima da bi očuvali Izrael od kritike. Univerzitet nema ni principa ni plana; on je svjetini izručio svoj autoritet. Studenti, skupa sa zaposlenima koji su podržali njihovu stvar, sada se nalaze na poziciji da usmjeravaju budućnost jedne institucije koju su njeni nadglednici i čuvari napustili.
Preko vikenda, kancelar Block je saopštio vijest o formiranju nove Kancelarije za bezbjednost na kampusu, sa zadatkom da nadgleda Kancelariju za djelovanje u vanrednim situacijama i Odjel kampus-policije. Dok ja ovo pišem, oficiri tog odjela hapse četrdesetičetvoro ljudi―uključujući studente, medijske reportere i pravne posmatrače―na prostoru gdje ja, tokom nastavnih dana, parkiram svoja kola.
NIMER SULTANY: Nije samo Izrael na optuženičkoj klupi, nego svi oni koji skreću svoj pogled
—
